Anlaşılan Tüm Duygular Önceliklidir

Geriye dönüş maceralarının tümü, bir sır gibi saklanmış arzulara müphem sözlükler eklediğinden beri, kişisel benlikler yararsız sıfatlardan sıyrılacak yeni ruhlara ihtiyaç duyduğu kadar ertelenmiş sarılışlarda beklenenden daha beyhude özlenen şeyler saklı kalmıştı. Kendi kimliğinde mukadderat sığlığı altında defalarca ezilip, mutsuzluğu reva görmekten alıkoyan o çok mukaddes dokunuşun izleri öyle sanıyorum ki derinliğe sahip olmuştu bile. Bilinenin ötesinde kalmış hiçbir sanrı gerçek değildir. Bu halde bile üzerinde düşünülme tehlikesi, düşünüş macerasını erteleyecek güçtü değil. Kavramsal zaman kavşağı bazı muğlakları belirginleştirebilirken, mutabık kalınan hisler dünyayı tersine çevirecek güçte olabilir. Hem zaten uğranılan sokaklar gelecek güzellemesi yapacak kadar kudretli midir? Tam teşekküllü zaman harikanızdan çıkma vaktini belirleyecek cesaret adımları o pek insanca sayılan yani hiç olmazsa sayılabilecek tutanakta gizli olabilir. Bunlara rağmen zaman alan tüm güzel şeylerin köklü bir yemin kadar sağlam olduğunu unutmamak lazım. Unutkanlık hastalığına rağmen-ki bu hastalık zaman zaman mükemmeldir- hatırlanacak kokular vardı. Yani hiç olmazsa varlığa gelmişti yokluktan türemediği de zahirdi. Yazılanların zarafeti mekana tecelli ettiği kadar düşler arzuya içkindir. Başıboş bırakılmışlığın ertesinde yeni bir şeye adım atmanın dayanılmaz korkusu Bir’den büyük olmayacak. Bu bir yemindir Bu bir kavşağın son çıkışıdır Bu tüm zaman telaşı içinde dinlenme şansıdır Elinin tersiyle kenara süpürülmeyecek eminliğinden bahsetmenin zamanı mıdır bilememi fakat pek münazaradan beri birkaç ayrıntıyı vermenin tam sırası bu köşe değilse hangi karanlık tükenir. Şöyle denebilir miydi? “Tehlikeli sayılabilecek cesurca kaç sıfat sayılacaksa bunlar isimdir” “Soru sorma ertesi anlayış güzellemesine döner” “Tüm döngüselliğin içinde yeni bir şiir saklıydı.” Stabil kalmayacağına emin olunan tüm tanımlardan sonra bir tanım çöplüğüne sıkışıp kalmanın anlamsızlığına iki beden aynı anda ikna olduktan sonra tüm kalkanlar daha geçirimli olur. Geçirgen düş meramından beri daha ötesini önceleyen kartlar belli ki açık oynanır. Şehadet o ki bir başla rüyanın canı mıdır? Hem zaten can çıkar! Üzerine konulacak tüm rastlantılara rağmen tahtadan oturaklar kurmanın sırası geldiği gibi tüm kağıttan sandalyeler eski bir şiirden ısmarlanabilir. Hem unutmadan “Kişi kendinin öznesi, öznesinin nesnesidir” “Kötü değildir.” Olmak zorunda olduğunu söyleyen herkes hırsızdır ve hırsla söylenmiş tüm doğrular gerçek değildir. Sona bırakılan şu son söz, aktarım mecburiyetinde olmadan öylesine-ki bu sıradanlıktan bahsetmez- dökülmek isteyecek. Hem tam olarak şöyle ola; “Ezberlenmiş hiçbir söz gerçek olmayacak kadar aynı, aynalık heyecanı yeni bir dünyaya açılacak en kendinden parçaydı.”