Hâkim Tavırda Hükümsel Boşluklar

Hak etmek ile hükmetmek pek çok defa birbirinin devamı olarak kullanılıyor olsa bile, ilginçtir ki ara sıra fütursuz keskinliklerin arkasından gidebilir kişi ve tüm tahayyüle rağmen yine de yineleyen güzellemeleri tüm boşluklara yamayabilir. Zamanı tersine çevirmenin mümkün görünmesi kadar sebepsiz başlangıç narasının arzudan çok inada binmesi an meselesi olabilir. Bu yüzden verilen tüm sözleri toparlamak adına bir not defteri sonraki yol arkadaşınız olabilir. Tabi yolculuklara çıkacak kadar hevesli ve cesursanız. Cesaret güzellemesi yapacak halimiz yok fakat tüm benzerliklerin çekiciliği raks için yeterli neden ilkesinin öncülü olabilir. Iskalamamak adına, doğru sorular, doğru sonradalıklarda, temkinli fakat kesinlikle korkmadan anın konusu olarak seçilmeliydi. Zira böyle bilinmeyen tüm gerçeklerin izdüşümünde sonrası için korkunç derece pişmanlık yatabilir. Manidar sözlerden sonra ve seçici arzular bir nesne ile bütünleştiğinden beri, düşler daha çıplak ve beklentiler isterik nöbetine yol açabilirdi. Zira yaşamsal faaliyet dizleminde erotik arzu tüm bağlaçlar arasında en bağlayıcı ve yine aynı oranda en çekici olandı. Yine bu yüzdendir ki arzu ve ölüm korkusu paralellik göstermekten asla geri durmaz. Önden Bilgiçlik dönemlerine denk gelen durak metaforu, bilinmezliğini koruduğu aşikar, bundan mütevellit ya birine sormalı ya da zaman aplikasyonundan tüm kişisel bilgiler eksiksiz girilmeli. Birkaç zaman sonra zati ölüm peşi sıra keyfi lanete dönüşebilir. O halde kısa kesilen her geceye arzu sıkıştırma cüretinin bu denli sağır eder sesini kısmak yerine, anlamlı bir bütün dahilinde, bunun ne’liği üstel bir bakışla gözlemlenmeli. Asıl olan olanla, olmayan arasındaki fark belli ki çok sonradan ortaya çıkacaksa, bu denli boşluk beraberinde sessizliği getirebilir miydi? Kişi hangi konuda emin olduğuna emin olmadan önce bir anlığına ussal gelgitler mutlaka yaşamalıydı. Fakat her ne olursa olsun aynı düzlemde bakan iki çift göz birbirine koşar adım sarılmayı ve bahsi geçen arzuları körüklemeyi aklından zaten çoktan geçirmiştir. Ki bunu ertelemek belli ki daha da ateşleyecekti. Sözleri her defasında bir şeyle sonlandırmanın nefsi sonraki öpüşe öncülük ederken, bu satılar bir bedeni, öyle umulur ki yakmanın sevinciyle yanıp kül olur. O halde bir şiir tüm geceye ışık olmalı; “Bu gecenin seyr-ü afetinden Gizden gözle görünene Hem de öyle göre göre Boyundan ayakta kalana güzelleme Öpce çokça öpücüğe.”